ประวัติศาสตร์มีมา ให้เรียนรู้
ก่อนถึงวันลูกศิษย์ คิดล้างครู
เรายังอยู่พาวิญญา หาอะไร
มีดเคยเหลาหัวเรา ให้หัวแหลม
กลีบดอกแย้มบานรับ ขับป่าใต้
ร่มพฤกษ์ดงไพร กลิ่นใบไม้
มีสหายร่วมดักยิง ในถิ่นงาน
ก่อนถึงวันกำเนิดสหาย
พวกเจ้านายล้อมเมือง เลือดเดือดพล่าน
เกมในกลทนทุกข์ ปลุกกลงาน
มันเคยผ่านนานครัน เหมือนฝันไป
เราเคยฝันป่าล้อมเมือง เฟื่องฟุ้ง
นั่นสายรุ้งเธอไปคว้า มาได้ไหม
เลือดหรือเนื้อพล่ามบ้า เหงื่อไคล
แล้วพวกมันเดินไป ไหนกันแล้ว
นกสีเหลืองเคยบิน ถิ่นเคยอยู่
พวกนกรู้ นกสองหัว ลวงเพื่อนแก้ว
ป่ายากไร้ใครจะตาย ไม่เอาแล้ว
มีบ่วงแร้วนายพราน อันตราย
ไม่มีไรดีกว่า ทุนบ้าคลั่ง
แล้วเพื่อนยังรถใหญ่ ให้คนใช้
ตีนลอยคอยสอพลอ ต่อหัวใจ
เรามาใกลเกินจะกู่ รู้ความจริง
มีความบ้า ความห่า และความห่าม
สวาปามไม่พอ รอบนหิ้ง
ปลดแต่เนื้อเถือหนัง ขว้างทิ้ง
ไม่ประวิงเวลา หามาเติม
โลกยังมีสองขั้ว รั้วสองข้าง
ยื้อความห่าม ปรามความบ้า หาส่งเสริม
มีความถูก ลูกความผิด จริตเติม
ยังเหมือนเดิม กิเลศหนา ราเอื้อเฟื้อ
แล้วสงครามครั้งสุดท้าย ได้อะไร
หรือมั่วไป ตายเปล่า เขาล่อเนื้อ
สำลักควัน สนองตัณ หาเพื่อ
เบียดความเบื่อ ซ้ำซาก อีกสักคราว
สดุดีเอาไป เราจะให้
กลีบดอกไม้กลิ่นดอกโมก อย่าโศกเศร้า
แล้วที่เหลือ มีแต่กล้า อย่ากลัวเขา
พรรคพวกเราหนังเหนียว และเพรียวลม
อีกไม่นานเกินรอ หรอกสหาย
เพื่อนจะได้สมใจ และสุขสม
สมใจอยากที่ตรากตรำ พร่ำตาข่ม
ฝืนระบบทนระกำเหมือนจำใจ
รอหน่อยน่า อีกไม่นานหรอกสหาย
ฝ่ายไหนพ่ายเราจะเหยียบและเสียบให้
เกมบ้าบ้า วิ่งหาในความตาย
ที่เหลือใบ้ มองไม่เห็น ในเป็นไป
อย่าเพิ่งเบื่อดูทีวี นะสหาย
ไม่เกินบ่ายหรอกน่า เกมวัดใจ
เป็นกองเชียร์ คอยเลีย สุขสดใส
ก็แค่ตาย ช่างมัน ฉันไม่แคร์
อีกไม่นานเกินรอ หรอกสหาย
ได้เลือกตายถ้วนหน้า จากพ่ายแพ้
เฮ้ย!! ที่นี่มันมีแต่คนแน่
ใช่ลูกแหง่ ฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม
เอาหละถึงเวลาที่ว่าแล้ว…..
