แกรี่ โลกนี้ขุ่นมัวนักใช่มั๊ย เสียงจากมือของคุณถึงได้โหยหวนแต่ทำนองบลูเยี่ยงนั้น เหมือนจะเคยได้นั่งคุยกับคุณที่บาร์เหล้า “แซกโซโฟน” ริมอนุเสาวรีย์ชัยฯ ตอนที่มันเปิดเกินเวลาที่กฎหมายกำหนดน่ะ ก่อนหน้านี้ผมเลื่อนลอยเหมือนไร้ที่ยึดเหนี่ยวทางใจ ภวังค์ในสมองไม่มีสิ่งใดจับยึดเป็นสารัตถะ เหมือนว่าใกล้จะบ้าเต็มทน แต่คุณใช่มั๊ยที่บอกผมว่า ถ้ายังฟังเสียงซีเมเจอร์ออก แสดงว่าวิญญาณยังอยู่ในโลกนี้
แกรี่..ความบลูของท่านทำให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากความเศร้าหมอง
เสียงโหยหวนจากปลายนิ้วที่จี่จงบนซี่ลวดขยี้เสียงหออออออออออออนยาวเสียดเข้าไปผ่านไรฟันถึงก้านสมอง
Still got the blueeeeeeeeeeeee
แกรี่ กลับไปสู่อ้อมกอดของมารดาในสัมปรายภพเถอะ ทิ้งความเหนื่อยล้าไว้ทางนี้และคงความเป็นเทพณ.ที่นั้น
ถึงกีต้าร์คุณมีหกสายเหมือนคนอื่น แต่เสียงหอนยาวคงเลื้อยพันโลกนี้ได้หลายรอบ มันเป็นพลังที่เข้ามาสั่นนิ้วมือเด็กอนุบาลของผมให้ขยี้และทิ่มดันให้นานขึ้น เพื่อจะได้ลากอารมณ์จนเข้าใกล้ออกัสซึ่ม จวนเจียนจะหมดลมหายใจ ทว่าสอดรับกันเป็นทำนองแห่งความสุข เหมือนมีข่ายใยจักรวาลที่เราทอถักถึงกันประดุจญาติแห่งความบลู
บลู บลู และบลู
เหมือนว่าเราเคยนั่งจิบเบียร์ด้วยกันผ่านซีเมเจอร์
…………………
