เรื่องมันต้องจบ
ด้วยประกาศิตจากคำสั่งหยุดยิง
เจ้าหน้าที่ประจำปืนยังมันมือจากแรงกระเทือนของเครื่องชาร์จประจุและแรงสะท้อนถอยหลังเล็กน้อยจากการยิงเมื่อครู่
ด้านล่างควันไฟลอยออกมาจากพิกัด นต.27-4 เหลือไฟลามเลียรูโหว่ขนาดสองชั้นตึกมิลลิเนี่ยมสเตจ ควันจำนวนมากปกคลุมทัศนิยภาพด้านล่างจนมองด้วยตาเปล่าลำบาก แมงปอและแมงเม่าบินคุมเชิงในพิกัดตัวเอง รอคำสั่งต่อไปจากหริราช
…………………
แม้ไม่ตายด้วยการย่างสด แต่กล้ามเนื้อทั้งตัวก็ปวดระบมไปหมดด้วยแรงกระแทกอัดจากคลื่นพลังงานมหาศาล การกระจุกตัวของคลื่นทำให้เกิดกำลังงานเชิงกลได้ เหมือนเขาโดนนักเลงก้นซอยรุมกระทืบ
เมื่อแง้มแผ่นสะท้อนคลื่นออก แสงแรกทำให้เขาสายตาพร่ามัว มองเห็นสิ่งรอบกายเป็นสีขาวไปหมด
เขาเอามือขยี้ตา เพื่อให้ตาปรับภาพให้ชัด มันไม่เป็นผลมากนัก ภาพที่เห็นเบลอๆ นอกจากตามองแทบไม่เห็นแล้วหูเขายังไม่รับเสียงอีกด้วย บัดดนี้เขาฟังอะไรไม่ได้ยิน
หมดอาวุธแล้ว เขาก็สิ้นเขี้ยวเล็บ ในสภาพใกล้สิ้นลมของเขาสมองยังทำงาน
“ฮึๆๆ ฉันจะทิ้งไว้เพียงรหัสนัย”
“ความลับแห่งการฆ่าประธานาธิบดี จะคงอยู่กับเราตลอดไป”
นี่แผนสุดท้ายมันมาถึงไวเกินคาด ต่อไปโลกจะไม่มีอีกแล้ว ความคิดวกวนอยู่ในสมองเขาซึ่งมันคือกระแสไฟฟ้าเล็กน้อยที่ไหลเวียนอยู่ใน วุ้นขาวๆ เข้าช่องนี้ ออกช่องโน้น วุ้นเหล่านี้โดนยึดด้วยผังผืดยืดๆ และหุ้มด้วยกระดูกอีกที สมองที่ป้องกันหูติดกัน คิดถึงแผนสุดท้าย
เหลือสิ่งสุดท้าย อย่าประวิงเวลา แม้ว่ามันจะนึกได้ว่า เวลาที่ทำอะไรไม่ทันคือเวลาที่สำคัญที่สุด
แล้วกระแสไฟในวุ้นเละๆ นั้นก็ปั่นป่วน บางทีช๊อตเซอร์กิต
/อืม…ตอนที่เรียนมหาลัยปีสุดท้าย มีสาวมาหาเขาสองคน คนนึงอ้วน คนนึงผอม พวกเธอกำลังจะส่งโครงงานในวันพุธอยู่แล้ว วันนั้นคือวันอาทิตย์หรือไง
“ขาดเพียงโค้ทลิ้งเท่านั้นค่ะพี่”
“พี่คือคนที่โปรแกรมได้เนียนสุดในภาคแล้ว ช่วยพวกหนูด้วยนะ”
“ทั้งเทอมพวกเธอเอาเวลาไปทำอะไร”
“การเผางานก็เริ่มขึ้น”/
/ความอยากรู้ซอกซอนไปทั่ว
วันนั้นเธอพาเขาไปในหองเช่าของพวกกรรมกร เขาเลี้ยงเธอด้วยเบียร์ยี่ห้อสัตว์ชนิดหนึ่ง/
เขากุมต้นคอ มันปวดปลามาจากบริเวณนั้น
ตามองเห็นฉากขาวบ้าง ดำบ้าง ติดๆ ดับๆ เหมือนทีวีสายไฟช็อต
นี่มันมิติอะไรวะเนี่ย
แล้วภาพใบหน้าประธานาธิบดีก็ปรากฎอยู่ข้างๆ เขา ใกล้เหมือนจุถูกประธานาธิบดีจูบ
“แกโดนวัตถุหลอกให้ทำงาน”
“ท่าน…” เขาสะดุ้งสุดตัว ไม่คาดคิดว่าคนที่เขาแอบลอบสังหารจะตามหาเขาเจอ ปากเอ่ยคำออกไปอย่างอัตโนมัติ
แล้วภาพประธานาธิบดีเต็มตัวก็ปรากฎต่อหน้าเขา ไหนว่าประธานาธิบดีม่องเท่งไปแล้ว
“ปืนไตรโครตรอนใช้ไม่ได้ผลหรือไง ???”
/เด็กปั้มและเพื่อนเด็กปั้มในห้องเช่าที่อยู่รวมกัน/
/ภาระกิจที่กระทำโดยการเก็บเสียง และการร่อนยาวเพื่อบรรลุอะไรบางอย่าง/
/มือในแขนเสื้อยีนส์ ในแท็กซี่/
ร่างเขาเกร็งและกระตุกอยู่ในห่อแผ่นสะท้อนคลื่นบนทางเดินชั้นที่13 ของมิลลิเนี่ยมเสตจ เลือดยังไงก็เป็นสีแดง มันไหลออกจากรูจมูกและช่องปากจนเลอะพื้น
………………..
“เว้นตายข้าศึกไว้”…”จับเป็น”…”ขอย้ำ เอากลับมาแบบมีลมหายใจ”…
เสียง ของหริราชดังอยู่ในหูฟังใต้หมวกกันกระสุนโลหะของหน่วยพิสูจน์ภาคพื้น หลายสิบตีนวิ้งอ้อมรูโหว่ที่ติดไฟอยู่ขึ้นไปชั้นบนของตึกอย่ารีบเร่ง
…………………
/แท็กซี่จอดแล้ว สาววัยรุ่นในเสื้อยีนส์เดินลงไปพร้อมกับญาติ/ ภาพในความทรงจำโบราณมักตามหลอกหลอนผู้ที่จะออกจากด้านมืด มารมักจะมาผจญตอนที่ใครจะเข้าร่วมกับด้านดี
สมองพาเราสู่จินตนาการ ไม่ทราบว่ามิติไหน
มันไม่มีอยู่จริงแต่เราก็จับยึดมันไว้เป็นอารมณ์
“วัตถุหลอกใช้งานคุณ” ใบหน้าประธานาธิบดีชัดขึ้นมาอีก น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยเมตตากว่าหนแรก
“ท่าน…” เขาคราง พร้อมยกมือเอื้อมขึ้นข้างบนที่ใบหน้าประธานาธิบดีลอยอยู่ เหมือนให้ดึงมือขึ้นจากอาการตกน้ำ
นี่มันมิติอะไรกัน เราอยู่ในที่ไหนกันแน่ หากที่ๆ อยู่ปัจจุบันคือที่จริงแล้วตอนที่เราส่องยิงคือความฝันหรือ
“วัตถุ หลอกใช้พวกเรามาตลอด…ให้เราผลิตมัน…ให้เราบำรุงรักษามัน…”
“ท่าน..นน..ประธะ..ธา..นาธิบดี ท่านตายหรือยัง” เสียงหลุดจากลำคอเขาแหบแห้ง ขาดเป็นห้วงๆ
“เห็นหรือไม่ว่าวัตถุมันเจริญงอกงามขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่สายพันธุ์มนุษย์กลับทรุดโทรม มนุษย์เป็นทาสที่ทำให้พวกมันดีวันดีคืน”
ท่านปธน. ไม่ตอบแต่กลับพล่ามต่อในเรื่องเดิม
“มันเกี่ยวอะไรกัน” เขาเหมือนจะลอยอิสระ แต่ก็ถามไปตามน้ำ
“มนุษย์บางผู้ทุ่มเทแรงกายและแรงงานทั้งชีวิตเพื่อทำให้วัตถุดีขึ้นเท่านั้น ทำไมแกต้องเชื่อปืนไตรโครตรอน”
“หือ..อออ..” เขาเกือบกระจ่าง
“ปืนไตรโครตรอนมันทำได้แค่ย้ายมิติเดิมให้ข้ามาอยู่ในมิติใหม่ หากมนุษย์จะเรียกว่าตายข้าก็พึงประสงค์ พอกันทีกับความงี่เง่าที่ตกเป็นข้าทาสของวัตถุ”
“แสดงว่าผมก็ตายแล้ว” เขาเสียวสันหลังวาบ หรือปธน. จะแกล้งอำเล่น
หรือนี่คือห้องสอบสวนของศูนย์ติดตามเฝ้าระวังความเคลื่อนที่ของประธานาธิบดี ที่กำลังมอมยาเขา และใช้จิตวิทยาเพื่อหลอกเอาข้อมูลสำหรับถอดรหัสจากกล่องที่เขาทิ้งไว้ตรงมุม ยิงประธานาธิบดี
แสดงว่าิสิ่งที่เขาวางยาไว้ได้รับความสนใจ
แล้วอะไรคือความจริง มิติไหนคือความจริง
ภาพปัจจุบันคือเขากำลังนอน หมอบคุยอยู่กับใบหน้าประธานาธิบดีที่ลอยอยู่ไม่ไกล นอกนั้นเขามองเห็นเป็นสีขาวไปหมด ไม่มีวัตถุอื่นๆ นอกเสียจากบรรยากาศ
“เจ็ดแสนล้านที่ข้าถมทะเลทิ้งในมิติก่อนเพื่อพยุงลัทธิทุนนิยมงี่เง่ามันใช้ไม่ได้ผล”
” มันบริโภคกันบ้าระห่ำขนาดนั้น ใครจะเอาอยู่ วัตถุยึดครองพวกเราได้เกือบหมดแล้ว” ประธานาธิบดีพล่ามให้เขาฟัง ในขณะที่เขานอนเคลิ้มเหมือนฟังเพลงสวด
“ดีแล้วที่คุณมายิงผมทันเวลา ขอบคุณมากที่ทำให้ผมหลุดออกมาจากความเป็นทาสได้”
เหลือเชื่อ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
…………………
เขารู้สึกว่ามีอะไรกระทุ่งไปตามลำตัวเล็กน้อย แม้หูเขาไม่ได้ยินแต่เขารู้สึกได้ว่าแรงนั้นคือพื้นรองเท้าที่กำลังถีบเขี่ย ไปตามตัวเขาเพื่อจะพลิกดูใบหน้า ความรู้สึกนั้นเบาบางเต็มที
หริราชกระโดดลงมาจากแมงปอก่อนที่ขาหยั่งแมงปอจะแตะพื้น ใบหน้าขาวคมไร้ขนตัดกับชุดสีดำยังเรียบนิ่งเหมือนปราศจากอารมณ์ ชายเสื้อคลุมเขาปลิวไปตามแรงลมที่ดูดโดยแมงปอ
ไม่นานนักเขาก็มาถึงพิกัด นต.27-4
“บอกแล้วไงว่าให้จับเป็น…” เขาตะคอกใส่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้มือ แล้วก็กระชากคอเสื้อจนสายคล้องปืนของเจ้าหน้าที่คนนั้นหลุดจากที่เกี่ยวรัด ไว้ ปืนประจำกายร่วงหลุดจากสายคล้องลงไปกระแทกพื้น
ระยำ..มันยังไม่ได้ล็อกไก สวิทย์มันอยู่ในตำแหน่ง ยช.
ปัง ปัง ปังปัง
กระสุนถูกถีบเข้ารังเพลิงด้วยแก๊สที่อัดจากการระเบิดของกระสุนนัดก่อน จนหมดแม็กกาซีน มันไร้ทิศทาง อ๋อ..ไม่ใช่ซิ มันมีทิศทางแต่ไม่ได้ควบคุมด้วยมือมนุษย์
ใครว่าวัตถุไม่มีความคิด
………………………..
ในฉากสีขาวนั้นภาพใบหน้าประธานาธิบดีแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ และบริเวณเดียวกันก็ปรากฏใบหน้าสีขาวเกลี้ยงแบบผิวพรรณที่โดนทนุถนอมด้วย ม้อยเจอไลเซอร์ ถึงแม้ว่ามันเป็นใบหน้าที่ปราศจากหนวดและเคราแต่ก็ดูออกว่ามันเป็นใบหน้า ผู้ชาย
(จบบริบูรณ์)
อันที่จริงพ่อเราตอนนั้นก็คือข้าราชการจนๆ คนหนึ่ง ที่มีหนี้สินรุงรัง
