อย่าเชื่อ

>>>::one picture::million word::one picture::million word::one word::million picture::some word::some one>>::>>>

ว่าจะไม่ซื้อ กุมภาพันธ์ 16, 2008

Filed under: ส่งข่าว — sector13 @ 9:47 pm

บางครั้งเราก็หาความสำราญกับการเดินดูของตามตลาดนัดบ้าง แม้เราเป็นผู้ชายประเภทที่ไม่อยากเข็นรถตามใครในโลตัสก็เถอะ แต่เพื่อเป็นการเรียนรู้ว่าผู้หญิงเขาคิดอย่างไรถึงเดินดูของกันได้เกือบทุกวัน บางครั้งเราก็ต้องลงมือถึงจะรู้

 tln3.jpg

มันก็เพลินดีเหมือนกัน ว่าไปแล้วร้านค้าขายของที่เกี่ยวกับผู้ชายมีน้อยมาก ไม่ว่าตลาดนัดไหน
กะว่าจะหาซื้อกางเกงใส่ทำงานสักตัวก็ไม่มีร้านไหนขายเลย เพราะส่วนใหญ่ขายเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงทั้งนั้น การเดินตลาดนัดนั้นบรรยากาศแตกต่างกับในห้างเพราะเราได้พูดคุยกับแม่ค้า พ่อค้าอย่างสนิทสนม บางทีลูกสาวแม่ค้าก็ทำให้เราเพลิดเพลินดีเหมือนกัน

แต่เรื่องคุยกับแม่ค้านี่ก็ต้องระวังเหมือนกันอย่าละลาบละล้วงมากเกินไปนัก เอาเฉพาะเรื่องสินค้าที่ขายก็พอ
แบบ “น้องขายที่นี่ทุกนัดมั๊ย ถ้าใส่ไม่ได้จะได้เอามาเปลี่ยน”
“พี่ขอเบอร์ไว้หน่อยแล้วกัน เผื่อมีปัญหาจะได้โทรมา”

ไอ้การที่เราไม่คุยเลยมันก็กระไรอยู่
เคยเหมือนกัน ที่ปากซอยแถวที่ทำงานมีร้านขายข้าวแกงและแม่ค้าสวยๆ อยู่คนหนึ่ง ไอ้เราก็ไม่กล้าพูดมากเค้ายิ้มมาก็ยิ้มกลับ ถึงแม้ว่าพี่เค้าอายุมากกว่าเราสักหน่อยแต่ด้วยความที่เป็นคนรักษาตัวเองจึงทำให้พี่แกดูดี อยากจะทราบเหมือนกันว่าทำไมคุณพี่ถึงมาขายข้าวแกง แต่ก็ไม่กล้าถามได้แต่ยิ้มให้
อาหารร้านนี้อร่อยจนผมทานทีไรก็ต้องเกลี้ยงจานทุกที และเป็นนิสัยผมด้วยที่ทานอะไรจะไม่ให้เหลือติดจาน เพราะว่าเวลาล้างจะล้างง่าย
ผมสังเกตตอนหลังว่าหลังจากส่งยิ้มกันสักระยะนึง ปริมาณอาหารในจานมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ ให้นึกถึงภาพข้าวราดแกงสองอย่างที่ตักจนพูนจานจนถือลำบากยังไงยังงั้นครับ
และมันมีทีท่าว่าจะเยอะขึ้นทุกวัน สงสัยเป็นเพราะรอยยิ้มเสน่ห์กระมัง ผมคิด จนในที่สุดเมื่อมันเยอะจนทานแทบไม่หมด และผมยังเป็นห่วงว่าพี่แม่ค้าคนสวยจะได้กำไรหรือเปล่าก็เลยจำเป็นต้องคุยกะเธอไป ทั้งๆที่ไม่อยากจะสานสัมพันธ์

“เอ่อ…พี่ครับพี่ตักให้ผมเยอะจัง ขอข้าวน้อยกว่านี้หน่อยครับ ผมทานไม่หมด”
“อ้าว..พี่ก็นึกว่าเธอทานไม่อิ่มเห็นกินจนเกลี้ยงทุกที”

ตั้งแต่นั้นมาผมพยายามที่จะคุยอย่างเป็นกันเองกับแม่ค้าก่อนจะซื้อของทุกครั้ง
ส่วนพ่อค้านั้นผมไม่ค่อยคุย เพราะว่าพ่อค้าไม่ชอบพูดมาก

ในขณะที่เดินทองน่องอยู่ในตลาดนัดเมื่อตอนค่ำนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับเสื้อยืดตัวนึง ลายมันโดนใจดี
ทั้งๆ ที่เสื้อยืดนั้นเต็มตู้แทบจะไม่มีที่เก็บ แต่ก็ต้องให้เครดิตกับคนคิดลวดลายสกรีนนี้จริงๆ
ปกติผมเกลียดผู้บังคับบัญชาตำรวจโลกเข้าใส้เป็นทุนอยู่แล้ว เมื่อเห็นเสื้อตัวนี้ก็ไม่รีรอที่จะควักตังค์ วัยรุ่นคนขายจับอาการอยากได้ของผมออกเลยบอกราคา 190 บาท ทั้งๆที่เสื้อธรรมดา สกรีนสีเดียว และสีที่ใช้ก็สีใน (สีในประเทศ เวลาซักสองสามครั้งสีจะแตก)

 tln1.jpg

คราวนี้ผมได้บทเรียนใหม่ว่า เวลาซื้อของตลาดนัดหากเราเล็งไว้ว่าจะซื้ออะไรให้ทำเป็นสนใจอย่างอื่นก่อน คือไปจับลูบคลำอันอื่นก่อนทำท่าอยากได้ และให้ถามราคา พอคนขายบอกราคาก็แกล้งพูดว่า “ว้า….ตังค์ไม่พอ” แล้วทำอ้อยอิ่งไปพูดถึงอันที่เราอยากได้ อารมณ์เบื่อๆ ว่า “แล้วตัวนี้ละ” อะไรประมาณนั้น คนขายจะปรับลดราคาบอกผ่านลงมาทันที เราก็ต่ออีกหน่อยนึงเป็นพิธี

ผมลองกับร้านถัดไปแบบที่ว่า
ผมเลยได้เสื้อยืดลวดลายที่พอใจมาอีกตัวเนื้อผ้าที่ใช้เหมือนๆ กับตัวแรกในราคาที่น่าพอใจ คือ 99 บาท

 tln4.jpg

เอ้อ…ว่าจะเดินดูเฉยๆ ไม่ซื้ออะไรแล้วนะเนี่ย เสื้อผ้ามันเต็มบ้านหมดแล้ว

tln2.jpg
หอสปอร์ตไลท์ ที่ตรงกลางตลาดนัด
 

3 Responses to “ว่าจะไม่ซื้อ”

  1. lek Says:

    เห็นรูป ทำให้อยากเดินตลาดนัดเมืองไทยแล้ว

  2. nubalm Says:

    หวัดดีคะพี่บอย
    อืม….เข้าใจว่าไปเดินตลาดนัดเพื่อไปดูลูกแม่ค้านี่เอง 5555
    โอ้วนี่ขนาดไม่เดินบ่อยนะ ยังต่อราคาได้ยอดเยี่ยม

    วันหลังขอยืมตัวหน่อยนะ จะเอาไปเดินต่อของ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s