อย่าเชื่อ

>>>::one picture::million word::one picture::million word::one word::million picture::some word::some one>>::>>>

วันที่แสนเหนื่อย มกราคม 12, 2009

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 6:32 pm

ในวัยเด็กเราเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ ยิ้มตอนที่ตัวมอมแมม

“ลายเซ็นต์แบบนี้อย่าไปเป็น ผอ. นะ”

ใครบางคนค่อนขอดผมเมื่อเห็นปลายปากกาตวัดอย่างไม่ลืมหูลืมตาไปบนกระดาษที่มีช่องไฟอยู่เพียงเล็กน้อย
“กินที่”

เพราะลายเซ็นต์ยุ่งเหยิงและสลับซับซ้อนทำให้วันนี้ผมต้องเคลื่อนที่เป็นระยะทางเกือบสองร้อยกิโลเมตร
แต่มันเป็นการเคลื่อนที่ไปในเมืองคอนกรีต โดยการนั่งอยู่หลังพวงมาลัย
วนอยู่กับคน และคอมพิวเตอร์ ไฟเขียว และไฟแดง
“น่าเบื่อ” คือคำที่เราในกิจกรรมที่ทำอะไรซ้ำซาก เดิมๆ

มนุษย์ทนความจำเจได้กี่ครั้งก่อนที่จะเอ่ยคำว่าน่าเบื่อออกมา มีใครวิจัยเรื่องนี้แล้วบ้าง? ไม่ยักทราบ
เราหายใจ และรับประทานอาหารมื้อใหม่อย่างไม่เคยเบื่อ

ยายเนียม และยายไฮ เบื่อที่จะเคี้ยวข้าว

ก่อนวันนี้สิบกว่าชั่วโมงแผนการเกิดในสมองอย่างคร่าวๆ
มันถูกเขียนเป็นข้อๆ บนกระดาษบันทึกเล็กๆ
ระบบบันทึกล้นออกมาจากสมองที่ชักจะสูญเสีย timing
เพื่อป้องกันคำอุทานประเภทที่ว่า “โธ่ ไม่น่าลืมเลย”

แผนการที่ว่า…
1. เรื่องสำคัญมาก ต้องพบลูกค้าที่ถ.เพชรเกษม 81
0.5 ก่อนพบลูกค้าที่ พ.ษ.81 ต้องไปเจอกับผู้ที่จะพาไปพบลูกค้าที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า
2. การส่งมอบที่รออยู่แล้วตรงอ่อนนุช 46
1.5 ก่อนส่งมอบต้องทำพิธีที่พันธุ์ทิพพลาซ่า
0.75 เกือบลืมไปหลังจากออกจาก พ.ษ. 81แล้วให้ไปวิเคราะห์ปัญหาที่ พุทธมณฑลสาย3
0.8 กรณี 0.75 ทำให้เกิดกรณี 1.6 (ที่ IT CITY ไวรัสยังคงกินเครื่องที่ให้บริการรับคิวซ่อมของลูกค้า)

น้องรู้มั๊ยค่าจอดรถที่พันธุ์ทิพย์ชั่วโมงละกี่ตังค์
ไม่มีระบบสำรองเลยเหรอ กะอีแค่บัตรนัด (Solution ผุดเป็นดอกเห็นในหัว)
ไวที่สุดที่จะเป็นไปไ้ด้
ASAP you know ?
บางครั้งเราต้องปล่อยไปตามยถากรรม อย่าไปคาดหวังกับระบบที่สมบูรณ์

1.75 งานแทรกที่เยาฮัน คำขาดสุดท้าย ก่อนจะหมดความเชื่อถือ
3. ลูกศิษย์รอเรียนพิเศษเวลาหกโมงเย็น
2.5 ลูกค้ารอข้างบ้านลูกศิษย์

priority คือการเรียงจากน้อยไปหามาก แต่สมองยังหลั่งไหล task ออกมาเรื่อยๆ โดยไม่เรียงลำดับ เกือบลืมไปว่าหนึ่งวันมีกี่ชั่วโมง
สมองมนุษย์ไม่ใช่คอมพิวเตอร์
สเตปง่ายๆ minimize task ไว้ใน task bar
มันไม่ทึ่มที่จะทำตามอย่างไร้ข้อตะขิดตะขวงใจ
Computer สองเครื่องต่างกันตรงที่ทำงานอย่างทึ่มๆ ได้เร็ว หรือช้ากว่าเท่านั้น

การปฏิบัติเพื่อที่จะบรรลุแผน

1. ไปเซ็ลทรัลปิ่นเกล้า
2. ไปเพชรเกษม 81
3. ไปพุทธมลทลสายสาม
4. ไปเยาฮัน
5. ไปอ่อนนุช 46
6. ไปบ้านลูกศิษย์

ความสุขคืออะไร?
บางครั้งความสุขคือการไป
บางครั้งความสุขคือการหยุดอยู่กับที่เฉยๆ

สัญญาที่ต้องรักษาสัญญา และลูกค้าคือพระเจ้า
เราจะส่งมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกค้าของเรา
มันไม่ใช่เงิน
สูตรที่หนึ่ง : เอาความยากลำบาก(กิจกรรมที่ทำ)ไปแลกเงิน เพื่อที่จะได้เงิน เพื่อที่จะไม่ลำบาก
เงื่อนไขอื่น : เงินสามารถได้มาด้วยกิจกรรมง่ายๆ ที่ไม่ลำบากก็ได้
ข้อวิเคราะห์ : กิจกรรมที่ทำสำคัญกว่าเงิน เพราะเราพุ่งไปที่กิจกรรมที่ทำแล้วไม่ลำบาก
คำถาม “เพื่ออะไร” จะเกิดขึ้นเสมอจากสมองที่ไม่ได้ทำงานอย่างทึ่มๆ เหมือนที่คอมพิวเตอร์ทำอยู่

เพียงคนที่รอที่รอเราอยู่ได้รับการส่งมอบที่ดีที่สุด
เพียงคำสุดท้ายที่ศิษย์ของเราจะบอกว่า “ขอบคุณค่ะอาจารย์”
เหนื่อยแสนเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง

 

One Response to “วันที่แสนเหนื่อย”

  1. nubalm Says:

    เหนื่อยเหมือนกันค่ะ แต่ใจยังไหวอยู่ ^_^

    แวะมาบอกว่ายังอยู่ดีครับผม😉


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s