อย่าเชื่อ

>>>::one picture::million word::one picture::million word::one word::million picture::some word::some one>>::>>>

วัฒนธรรมเชิงเดี่ยว (Mono culture) พฤษภาคม 13, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 6:50 pm

รูปภาพ

 

ที่จั่วหัวไว้อย่างนี้ เหตุเพราะว่าวันที่เกิดเหตุความคิดนี้เป็นวันที่หิวข้าวมาก

13:35 น. ของวันนั้น Enemy หิวข้าวตาลาย งานการสะสมรุมเขาจนต้องระเห็จไปหาที่จอดรถชั้น B2 ของเซ็ลทรัลพระปิ่นเกล้า

ระบบที่จอดรถที่นี่รายงานจำนวนที่ว่างที่จะจอดได้ของแต่ละชั้นไว้

หมายความว่าผู้ออกแบบต้องวางตัวเช็นเซอร์ไว้ทุกจุดที่รถเข้าไปจอด และต้องมีระบบนำสัญญาณจากเซ็นเซอร์ไปยังหน่วยประมวลผล ซึ่งก็ต้องเป็นเซิฟเวอร์ชั้นดี เพื่อเซ็คว่าจุดไหนที่รถเข้าจอดแล้ว เพื่อจะส่งผลเข้าสูตรง่ายๆ

X = จำนวนที่จอดรถทั้งหมดY = จำนวน รถที่จอดแล้วZ = ตัวเลขที่ว่างที่เหลืออยู่

 

ดังนั้น Z = X-Y

 

Enemy คิดสะระตะเรื่อยเปื่อยไปถึงระบบที่ว่านี้ พร้อมคิดว่า อืม เจ๋งดี พร้อมหยิบกล้องถ่ายรูปมากดซะทีนึงตอนที่ถอยรถจอดเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้วแสดงว่าห้างนี้ทุนเยอะ เอาการ

…………………………………….

 

วัฒนธรรมเชิงเดี่ยว Enemy คิดเอาเองว่ามีความเป็นไปได้แบบนี้ คือการที่เราต้องทำอะไรเหมือนๆ กัน ซ้ำๆ กัน ในชีวิตประจำวัน

ถ้าเราจะนิยามเรื่องนี้น่าจะมีการแบ่งเป็นลำดับชั้น

ระดับปี : ปีนี้เราเล่นน้ำสงกรานต์ ตอนเมษา  เราน้ำท่วมตอนตุลา เราไปเที่ยวปายตอนธันวา ฯลฯ เช็คดูว่าใครเหมือนเราบ้างระดับเดือน : เดือนนี้เราลาพักร้อนได้สี่วันระดับสัปดาห์ : สัปดาห์นี้เราทำงานจันทร์ถึงศุกร์ หยุดงานเสาอาทิตย์ ไปห้าง กิน KFC ดูหนังระดับวัน : วันนี้เราต้องตื่นตีห้าครึ่่ง ไปวิ่งสวนลุมฯ ครึ่งชั่วโมง หกโมงเช้าอาบน้ำ หกโมงครึ่งขึ้นมอไซด์รับจ้างไปสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส หรือหกโมงครึ่งขับรถออกจากบ้าน เจ็ดโมงครึ่งถึงที่ทำงาน สิบโมงลุกไปจิบกาแฟ เที่ยงตรงพักกินข้าว นั่งเบียดกัน กินข้าวเสร็จเดินดูของกันนิดหน่อย บ่ายโมงเข้าทำงานต่อ บ่ายสามกาแฟอีกแก้วนึง เปิดหนังสือพิมพ์ดูภาพข่าว จากนั้นทำงานต่อถึงห้าโมง ลุกขึ้นจากจอคอมบิดตัว เลิกงานแล้วทำโอทีต่ออีกสองชั่วโมง แล้วขับรถกลับบ้าน ฯลฯ

.

ในระดับวัน น่าจะอธิบายความได้ชัดการทำอะไรที่เหมือนๆ กันคือวัฒนธรรมเชิงเดี่ยว

………………………………..

 

เอาละเซ็ลทรัลพระปิ่นเกล้าทุนหนา และบริการป้ายแสดงจำนวนที่ว่างของที่จอดรถ และไม่เก็บค่าจอด

Enemy เดินกลืนน้ำลายตัวเองไปตามกลิ่นของอาหารชั้นที่ขายอาหารมันอยู่ไหนอืม ร้านอาหารของที่นี่ไม่ได้อยู่รวมกันให้เป็นเรื่องเป็นราวอารมย์หิว เราจะกินอะไรดี

ตรวจสอบดูทุกร้านในนี้ พุ่งเป้าไปที่อาหารญี่ปุ่น และเกาหลี เกือบทุกร้าน

Enemy จะกินอาหารไทย อร่อยๆ แพงก็ไม่ว่า แต่ไม่เอาเกาหลีและญี่ปุ่นได้มั๊ยวันนี้

ไอ้น้ำซุปที่ใส่เต้าหู้เอาไว้ซดแก้ฝืดคอ

เข้าแฉะๆ เพื่อที่จะใช้ตะเกียบคีบได้

ไข่ปลาเอียนๆสีส้มโป๊ะหน้าข้าวปั้นเป็นก้อน จืดๆกลิ่นไหม้จากการย่างที่ติดผมไปจนถึงบ้าน

สายพาน feed อาหารที่ส่งมาเหมือนโรงประกอบรถยนต์ฯลฯEnemy เอียนอาหารญี่ปุ่นและเกาหลีที่มีมากจนเฝือ และกำลังพาท้องบักโกรกเสาะหาอาหารคุ้นลิ้นแบบไทยๆ สักร้าน

ทานโทษครับ เราพัฒนามาไกลจนก็อบปี้เขามาได้เนียนเหมือนต้นฉบับ

เราไม่พยายามรักษาสิ่งที่เราดีที่สุด เพื่อพัฒนาต่อ

ความหิวทำให้ความคิดลามไปเป็นเรื่องการเมือง

เอาละสถานที่แห่งนี้คงไม่เหมาะกับเราในการกิน

จะกินร้านไหน ทานโทษครับ ต้องเข้าคิว

เป็นเหมือนกันเกือบทุกร้าน เป็นคำตอบว่าทำไมถึงมีแต่แนวญี่ปุ่น และเกาหลี

.

เราไม่สามาราถหลีกเลี่ยง mono culture ได้

เราต้องกินเหมือนที่คนอื่นกิน เราต้องไปเหมือนที่คนอื่นไป และเราต้องทำเหมือนที่คนอื่นทำ และเราต้องมีความสุขในแบบที่คนอื่นมีความสุข

.

Enemy คีบเส้นราเมงอ้วนๆ เข้าปาก

สงสัยเปลี่ยนกุ๊ก ไม่อร่อยเลย

Enemy เติมผงพริก และ ซอส สองสามช้อน น้ำราเมงสูตรแกงกะหรี สีเข้มขึ้นทันตาเห็น แต่ไม่เผ็ดเหมือนกั๋วเตี๋ยวหน้าราม

เหมือนน้ำล้างชามยังไงไม่รู้ ไม่กินละ

.

เธอยิ้มแล้วถาม

“เป็นไงบ้างคะ ?”

“ดีลีเชี๊ยต”

รูปภาพ

 

______________ ^_^_________________

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s