อย่าเชื่อ

>>>::one picture::million word::one picture::million word::one word::million picture::some word::some one>>::>>>

เสียดายแดดวันอาทิตย์ ตุลาคม 28, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 6:15 am

เสียดายแดดวันอาทิตย์

 

แสงที่ลอดผ่านผ้าม่านเสียดเข้ามายังตาจนทำให้ขยุกเส้นประสาทที่สอดรับกับเรตินาส่งคลื่นไปยังสมองให้แผ่สัญญาณ “ปลุก” ไปยังอาร์ดแวร์ส่วนต่างๆ ของร่างกาย

ความเหนื่อยล้าจากการทำงานลูกจ้างร้านอาหารญี่ปุ่นที่เอเชียติก ทำให้เธอไม่อยากจะลุกจากฟูปูนอน เธอกระดื๊บมาพิงหมอนแองกี้เบิร์ด มือคว้าโทรศัพท์มาเหลือบดูเวลา

“ชิป ห่..ฯ จะสิบโมงแล้ว “

การหยุดวันอาทิตย์ต้องต่อสู้ฟาดฟันกับเพื่อนร่วมงานด้วยความฉอเลาะ บางครั้งอาจต้องกระซิบข้างหูเจ้านายญี่ปุ่น ชัยชนะทำให้เธอมีเวลาว่างตรงกับใครๆ ที่เขาพึงจะหยุดกัน อย่างน้อยก็แฟนที่ทำงานบริษัทเอกชน แต่ความเหนื่อยล้าจากงานการและผู้คนช่างสร้างความอิดออดที่จะลุกเหลือเกิน

{miss call : พี่อ๊อฟโทรมาสองสาย, ตี่สี่ครึ่ง}
ไอโฟนจีน ทำเหมือนของแท้แต่ใส้ในไม่ใช่ ทักษะการกดและจิ้มลากต้องฝึกมากกว่าการใช้ของแท้ เธอเขี่ยสามทีก็พบ SMS จากพี่อ๊อฟเช่นกัน : พรุ่งนี้ 10:30 เดินสวนและถ่ายรูปกัน เจอที่เดิม

เธอวางโทรศัพท์ไว้บนแท่นชาร์ต มุมตรงหัวนอนมีกล่องกระดาษวางไว้เพื่อวางของใช้จุกจิก มันเป็นกล่องที่ห่อทีวีจอแบนยี่สิบนิ้ว ห้องเช่าสามคูนหกไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรให้สักชิ้น เดือนละสี่พันห้า ไหนจะค่าน้ำค่าไฟอีก ได้แค่นี้ก็บุญถม เพื่อนเธอยังต้องแชร์ค่าห้องกับรูมเมท แต่เธอชอบความสันโดษ หมายถึงไม่ชอบอยู่ด้วยกับใคร เพราะใช่ว่าเธอจะเรียบร้อยและอณุญาตให้คนอื่นรับความบกพร่องในการกินอยู่ได้ตอนนี้ อย่างผ้าใส่แล้วที่กองพะเนินอยู่มุมห้อง ถุง,ห่อ,ลัง ใส่ของยังกองอยู่ซีกหนึ่งของห้อง ขี้เกียจจัดให้เข้าที่ ก็ตั้งใจมาทำงานสักพักเท่านั้น เธอบอกตัวเอง
ว่างๆ จริงๆ เธอถึงจะหยิบบางถุงมาแกะดูและปัดฝุ่นที่เกาะ นั่นเสื้อเก่าเจอแล้วตัวนี้ตอนกีฬาสีมหาลัย เอามาเช็ดเท้าได้ แล้วซองนี้เครื่องปรุงมาม่า ใส่มาทำไมวะ ขนให้หนัก สงสัยนังแหม่มยัดใส่มาแน่ หวี กะจกขนาดพกพา ยังใช้ได้ เดี๋ยวเอาไปวางในห้องน้ำ

ซองพลาสติกสีชมพูโปร่งแสง ใส่เอกสารสำคัญที่แสดงว่าเธอเป็นใครมาจากไหน มีดีอะไรบ้าง
เธอแกะกระดุมแป็กเพื่ออ้าฝาปิดซองออก ฮึ ใบปริญญาที่ไร้ค่า เหนื่อยเกือบตายกว่าจะเรียนจบมาแต่ใช้อะไรไม่ได้เลย มันไม่เคยการันตีว่าจะได้งานทำดีๆ เงินเยอะๆ ตลอดสี่ปีที่พยายามสมัครงาน และพยายามหากิจการที่ทำด้วยตนเอง มันไม่เคยช่วยอะไรเลย
เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาพลิกดู และหวนนึกถึงชีวิตมหาลัย สี่ปีกับเพื่อนหลายสิบคน และผู้ชายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตแปดคนตอนนี้ทุกอย่างเหลือศูนย์ เธอค่อยๆ พิจารณาดูกระดาษที่แสดงความสำคัญทีละใบ นั่นทะเบียนบ้าน, รูปถ่ายใส่เสื้อครุย, ประกาศนียบัตรเยาวชนเพื่อความมั่นคงของชาติ, สำเนาบัตรประชาชน นั่นรูปถ่ายคู่กับแม่ หมกอยู่ตรงนี้เอง เธอพลิกดูหลังรูปถ่ายใบนั้น ลายมือแม่เขียนข้อความขยุกขยิก “เสียดายแดดวันอาทิตย์”

แม่เธอพอที่จะเขียนหนังสือให้คนอ่านออกได้ แต่หลังจากแม่มีอาการอัลไซเมอร์ระยะเริ่มต้น การลำดับความของแม่ก็ยุ่งยากมากขึ้น บางครั้งแม่มองเลื่อนลอยออกไปไกลๆ อย่างเงียบๆ

แปดปีที่แล้ว ก่อนที่เธอจะเดินทางเข้าในเมืองแม่ได้ยื่นรูปใบนี้ไว้ให้ บอกให้เธอพกไว้กับตัวแล้วหยิบดูเวลาคิดถึงแม่
แม่ตื่นเช้าเสมอเพื่อจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับทุกคนในบ้าน
วันที่พ่อโดนยิงตายแม่บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะพ่อได้ทานข้าวที่อร่อยตั้งแต่เช้า และใส่ชุดที่เนี๊ยบสุดที่แม่รีดเตรียมไว้ให้ เราทั้งสี่กอดกันร้องไห้ แม่ลูบหลังทุกคนและบอกว่าวิญญาณพ่อจะไม่หิวตอนเดินทางไปสวรรค์ แม้ว่าหนทางไกลแต่ด้วยกับข้าวที่พ่อได้ทานตั้งแต่เช้าจะทำให้พ่อเดินทางไปถึงแน่นอน และทุกอย่างก็ผ่านไปโดยจบลงที่แม่ทำหน้าที่พ่อและแม่อย่างไม่เคยบกพร่อง

วันหยุดเสาร์อาทิตย์ แม่จะปลุกให้เราสามคนตื่นเช้าๆ ขึ้นมารดน้ำผักที่ปลูกไว้ และให้รีบซักผ้าโดยเฉพาะชุดนักเรียนที่ใส่มาทั้งอาทิตย์ แม่บอกว่าเสียดายแดด
มันเป็นวันหยุดที่น่าเบื่อมาก เพื่อนๆ ถือซองขนมเคี้ยวหมับๆ ดูการ์ตูนหน้าทีวี แต่เราต้องทำงานบ้านให้ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะได้ทำอย่างอื่น

วินัย เป็นสิ่งที่สำคัญ หากไม่รู้บทบาทและหน้าที่ของตนเองว่าเราคือใคร กำลังจะทำอะไร และความสำเร็จที่เราคาดหวังคืออะไร ทุกอย่างก็จบเห่ แม่บอกเราสั้นๆ ผ่านปลายไม้เรียวอย่างนั้น

เธอน้ำตาซึม
นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ?
ความสำเร็จสุดท้ายของเราคืออะไร ?
เมื่อไหร่จะถึง เป้าหมายนั้น ?

เสียดายชีวิตมหาลัยที่ไร้ค่า
เสียดายวันเวลาที่ผ่านไป

จอโทรศัพท์กระพริบแสงวาบขึ้นมา พี่อ๊อฟโทรเข้า ปลุกเธอจากภวังค์
ผ้าเหม็นเปรี้ยวยังไม่ได้ซัก
สมัครเรียนภาษาอังกฤษจ่ายเงินแล้วยังไม่ได้ไปเรียนสักครั้ง
ไม่ได้โทรหาแม่มาอาทิตย์กว่าแล้ว
ตังค์ค่าใช้จ่ายของน้องชายคนเล็กยังไม่ได้โอนให้
ของที่ย้ายจากห้องเช้าเก่ายังไม่เก็บเข้าที่เข้าทาง
นัดพี่อ๊อฟไว้เดินเที่ยวกัน

แดดสายวันอาทิตย์เผาและอุ่นเมืองนี้และเมืองไหนๆ โดยไม่เบื่อหน่าย

……………………

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s