อย่าเชื่อ

>>>::one picture::million word::one picture::million word::one word::million picture::some word::some one>>::>>>

Lady GaGa เต้นแร้งกา ณ.สยาม พฤษภาคม 20, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 5:13 am

รูปภาพ

Photo Credit : Bangkok Post Newspaper

เรื่องวันก่อน

[ เมบิลีน เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงบนเวทีคอนเสริท เลดี้ กาก้า]

เรื่องนั้นแต่งขึ้นมาก่อนที่จะทราบข่าวว่า เลดี้ กาก้า จะมาไทย

สำหรับเลดี้ กาก้า คงไม่ต้องขนานนามว่าเธอคือใคร เอาเป็นว่าคนที่มีคอมพิวเตอร์เล่นเนตรู้จักเธอทุกคน ความดังของเธอมหาศาลจริงๆ ผมติดตามข่าวเธอมาตั้งแต่เริ่มเดินสายคอนเสริทที่เกาหลี และฮ่องกง

รูปภาพ

Photo Credit : Bangkok Post Newspaper

ต้องบอกว่าสุดยอดสตรีด้านการแสดงคนนี้สำเร็จได้ด้วยหลายอย่างประกอบกัน การได้มาซึ่งชื่อเสียง อำนาจ และการยอมรับ ไม่ได้ง่ายดาย การแสดงที่ตื่นตาและบ้าคลั่งสุ่มเสี่ยงต่อการถูกต่อต้านจากกลุ่มคนที่เข้าไม่ถึงว่าเธอและทีมงานต้องการอะไร นอกเหนือจากความบันเทิงย่อมจะต้องมีสาระที่จับต้องได้สักอย่าง หมายถึงเราต้องหยิบฉวยแกนความรู้สึกของการแสดงนั้นเอาไปได้ถึงจะทำให้เรายอมรับว่า “สุดยอด” จริงๆ

ความบ้ากับอัจฉริยภาพมีกำแพงกั้นที่บางนิดเดียว ความบ้า คือเลื่อนเจื้อน ไร้ร่องรอยและเส้นทางที่กำหนดไว้ ส่วนอัจฉริยภาพต้องกำหนดเส้นทางไว้ก่อนเสมอ หมายถึงในการแสดงที่บ้าคลั่ง และห่าม มีกฎเกณฑ์ที่ต้องทำให้บรรลุเป็นเรื่องๆ ไป ภาพลักษณ์ที่บ้าบอของเลดี้ กาก้า จึงถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าว่าอะไรคือสิ่งที่ลงตัวที่มนุษย์เมืองจะยอมรับได้ นั่นหมายความว่าสภาพแวดล้อมและช่วงเวลาของสังคมต้องลงตัว

แฟนคลับเธอคงได้สัมผัสกับสิ่งที่รอคอยมานานว่าเมื่อไหร่จะได้ชมคอนเสริทแบบสดๆ สักครั้ง แล้วก็ไม่ผิดหวัง กรุงเทพฯ ยังเป็นเมืองที่ไม่ถูกมองข้าม เรามีเสรีภาพมากพอที่จะเปิดรับสิ่งเหล่านี้ เราพร้อมพอที่จะแยกแยะระหว่างความบ้ากับความสุดยอด

รูปภาพ
คัทเอาท์ โปรโมตงานคอนเสริท Lady GaGa ใต้สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสะพานควาย ในคืนวันฝนตก

 

งานทัวร์คอนเสริทรอบนี้ให้ชื่อว่า “The born this way born” ฟังจากชื่อดูเหมือนว่า “ภายใต้โลกกลมๆนี้เราเกิดมาเพื่ออันใด”

ผมไม่อาจคาดการณ์ได้ถึงการแสดง แต่รับรองว่าสุดยอดตามสไตล์เลดี้ กาก้า แน่นอน คงไม่ลดต้นทุนเพื่อทำให้เสียชื่อ ชื่อเสียงนั้นมันสร้างกันง่ายเสียเมื่อไหร่ล่ะ คงต้องชื่นชมอยู่วงนอก และนั่งดู post ใน YouTube เพราะณ.วันนี้บัตรหมดเกลี้ยงแล้ว ขอปลื้มแทนแฟนคลับของเธอและทีมงานที่ทุ่มเทสร้างสรรผลงานระดับมาสเตอร์พีชให้เราได้ชมกัน ปรากฎการณ์แบบนี้หาได้ไม่บ่อยนักที่เราจะได้ร่วมบันทึกประวัติศาสตร์ไปด้วยกันกับเธอ เขียนไปก็ขนลุกไปครับ

รูปภาพ

Photo Credit : Bangkok Post Newspaper

 

 

~~~~~

Advertisements
 

ประโยคและวลีที่เกี่ยวข้องกับ Revolution

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 5:05 am

การปฏิวัติคืออะไร

 

……

 

องค์ประกอบของการปฏิวัติ

 

…..

 

การชวนเชื่อ + การมีส่วนร่วม

 

…..

 

ภาพลักษณ์ของการชวนเชื่อ : การปฏิวัติจะต้องมีเครื่องหมาย หรือสัญลักษณ์ที่โดดเด่นและรุนแรงพอ เรียบง่ายแต่ใช้สีที่กระตุ้นความรู้สึกถึงความอยากจะเปลี่ยน สัญลักษณ์เหล่านี้จะต้องไม่เลียนแบบสิ่งที่มีอยู่แล้ว หลังจากนั้นต้องยิงสัญลักษณ์เหล่านี้ไปยังทุกมุมถนน ทุกหน่วย (บ้าน,คน) จะต้องติดสัญลักษณ์เหล่านี้ เพื่อให้มีใจมุ่งมั่นที่จะสำเร็จในเป้าหมายเดียวกัน

เรื่องย่อยคือว่า ทำอย่างจะให้สัญลักษณ์ที่คิดค้นขึ้นมาเข้าถึงทุกหน่วย

 

….

 

การมีส่วนร่วม : การปฏิวัติที่สำเร็จอาศัยพลังจากระดับล่างทั้งนั้น การสั่งการจากระดับบนเป็นแค่คำประกาศการปฏิวัติ แต่เนื้อแท้ความสำเร็จมาจากหน่วยย่อยที่ปฏิบัติการจนลุล่วง เพื่อเบียดความกลัวจากความเสี่ยงให้หมดสิ้นไป

ประเด็นคือ ทำอย่างไรให้แต่ละหน่วยในระดับล่างมีส่วนร่วม หมายถึงยุทธวิธีในการดึงมวลชนจะต้องแม่นยำ เข้าถึงความต้องการของหน่วยนั้นๆ

 

…………..

 

การปฏิวัติที่ไม่สำเร็จหมายถึงกบฏ ดังนั้นมีเงื่อนไขเดียว คือ ต้องสำเร็จ

 

…..

 

บรรยากาศของการปฏิวัติต้องกรุ่นด้วยไอของการปฏิวัติ

มีดอาจต่อสู้กับรถถัง

They got ya gun but we get the number.

 

…..

 

วัฒนธรรมเชิงเดี่ยว (Mono culture) พฤษภาคม 13, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 6:50 pm

รูปภาพ

 

ที่จั่วหัวไว้อย่างนี้ เหตุเพราะว่าวันที่เกิดเหตุความคิดนี้เป็นวันที่หิวข้าวมาก

13:35 น. ของวันนั้น Enemy หิวข้าวตาลาย งานการสะสมรุมเขาจนต้องระเห็จไปหาที่จอดรถชั้น B2 ของเซ็ลทรัลพระปิ่นเกล้า

ระบบที่จอดรถที่นี่รายงานจำนวนที่ว่างที่จะจอดได้ของแต่ละชั้นไว้

หมายความว่าผู้ออกแบบต้องวางตัวเช็นเซอร์ไว้ทุกจุดที่รถเข้าไปจอด และต้องมีระบบนำสัญญาณจากเซ็นเซอร์ไปยังหน่วยประมวลผล ซึ่งก็ต้องเป็นเซิฟเวอร์ชั้นดี เพื่อเซ็คว่าจุดไหนที่รถเข้าจอดแล้ว เพื่อจะส่งผลเข้าสูตรง่ายๆ

X = จำนวนที่จอดรถทั้งหมดY = จำนวน รถที่จอดแล้วZ = ตัวเลขที่ว่างที่เหลืออยู่

 

ดังนั้น Z = X-Y

 

Enemy คิดสะระตะเรื่อยเปื่อยไปถึงระบบที่ว่านี้ พร้อมคิดว่า อืม เจ๋งดี พร้อมหยิบกล้องถ่ายรูปมากดซะทีนึงตอนที่ถอยรถจอดเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้วแสดงว่าห้างนี้ทุนเยอะ เอาการ

…………………………………….

 

วัฒนธรรมเชิงเดี่ยว Enemy คิดเอาเองว่ามีความเป็นไปได้แบบนี้ คือการที่เราต้องทำอะไรเหมือนๆ กัน ซ้ำๆ กัน ในชีวิตประจำวัน

ถ้าเราจะนิยามเรื่องนี้น่าจะมีการแบ่งเป็นลำดับชั้น

ระดับปี : ปีนี้เราเล่นน้ำสงกรานต์ ตอนเมษา  เราน้ำท่วมตอนตุลา เราไปเที่ยวปายตอนธันวา ฯลฯ เช็คดูว่าใครเหมือนเราบ้างระดับเดือน : เดือนนี้เราลาพักร้อนได้สี่วันระดับสัปดาห์ : สัปดาห์นี้เราทำงานจันทร์ถึงศุกร์ หยุดงานเสาอาทิตย์ ไปห้าง กิน KFC ดูหนังระดับวัน : วันนี้เราต้องตื่นตีห้าครึ่่ง ไปวิ่งสวนลุมฯ ครึ่งชั่วโมง หกโมงเช้าอาบน้ำ หกโมงครึ่งขึ้นมอไซด์รับจ้างไปสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส หรือหกโมงครึ่งขับรถออกจากบ้าน เจ็ดโมงครึ่งถึงที่ทำงาน สิบโมงลุกไปจิบกาแฟ เที่ยงตรงพักกินข้าว นั่งเบียดกัน กินข้าวเสร็จเดินดูของกันนิดหน่อย บ่ายโมงเข้าทำงานต่อ บ่ายสามกาแฟอีกแก้วนึง เปิดหนังสือพิมพ์ดูภาพข่าว จากนั้นทำงานต่อถึงห้าโมง ลุกขึ้นจากจอคอมบิดตัว เลิกงานแล้วทำโอทีต่ออีกสองชั่วโมง แล้วขับรถกลับบ้าน ฯลฯ

.

ในระดับวัน น่าจะอธิบายความได้ชัดการทำอะไรที่เหมือนๆ กันคือวัฒนธรรมเชิงเดี่ยว

………………………………..

 

เอาละเซ็ลทรัลพระปิ่นเกล้าทุนหนา และบริการป้ายแสดงจำนวนที่ว่างของที่จอดรถ และไม่เก็บค่าจอด

Enemy เดินกลืนน้ำลายตัวเองไปตามกลิ่นของอาหารชั้นที่ขายอาหารมันอยู่ไหนอืม ร้านอาหารของที่นี่ไม่ได้อยู่รวมกันให้เป็นเรื่องเป็นราวอารมย์หิว เราจะกินอะไรดี

ตรวจสอบดูทุกร้านในนี้ พุ่งเป้าไปที่อาหารญี่ปุ่น และเกาหลี เกือบทุกร้าน

Enemy จะกินอาหารไทย อร่อยๆ แพงก็ไม่ว่า แต่ไม่เอาเกาหลีและญี่ปุ่นได้มั๊ยวันนี้

ไอ้น้ำซุปที่ใส่เต้าหู้เอาไว้ซดแก้ฝืดคอ

เข้าแฉะๆ เพื่อที่จะใช้ตะเกียบคีบได้

ไข่ปลาเอียนๆสีส้มโป๊ะหน้าข้าวปั้นเป็นก้อน จืดๆกลิ่นไหม้จากการย่างที่ติดผมไปจนถึงบ้าน

สายพาน feed อาหารที่ส่งมาเหมือนโรงประกอบรถยนต์ฯลฯEnemy เอียนอาหารญี่ปุ่นและเกาหลีที่มีมากจนเฝือ และกำลังพาท้องบักโกรกเสาะหาอาหารคุ้นลิ้นแบบไทยๆ สักร้าน

ทานโทษครับ เราพัฒนามาไกลจนก็อบปี้เขามาได้เนียนเหมือนต้นฉบับ

เราไม่พยายามรักษาสิ่งที่เราดีที่สุด เพื่อพัฒนาต่อ

ความหิวทำให้ความคิดลามไปเป็นเรื่องการเมือง

เอาละสถานที่แห่งนี้คงไม่เหมาะกับเราในการกิน

จะกินร้านไหน ทานโทษครับ ต้องเข้าคิว

เป็นเหมือนกันเกือบทุกร้าน เป็นคำตอบว่าทำไมถึงมีแต่แนวญี่ปุ่น และเกาหลี

.

เราไม่สามาราถหลีกเลี่ยง mono culture ได้

เราต้องกินเหมือนที่คนอื่นกิน เราต้องไปเหมือนที่คนอื่นไป และเราต้องทำเหมือนที่คนอื่นทำ และเราต้องมีความสุขในแบบที่คนอื่นมีความสุข

.

Enemy คีบเส้นราเมงอ้วนๆ เข้าปาก

สงสัยเปลี่ยนกุ๊ก ไม่อร่อยเลย

Enemy เติมผงพริก และ ซอส สองสามช้อน น้ำราเมงสูตรแกงกะหรี สีเข้มขึ้นทันตาเห็น แต่ไม่เผ็ดเหมือนกั๋วเตี๋ยวหน้าราม

เหมือนน้ำล้างชามยังไงไม่รู้ ไม่กินละ

.

เธอยิ้มแล้วถาม

“เป็นไงบ้างคะ ?”

“ดีลีเชี๊ยต”

รูปภาพ

 

______________ ^_^_________________

 

 

ปัญหาเชาว์ เมษายน 21, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 9:35 am

Picture Credit:www.olxthailand.com.

 

ฉาก : ห้องแถวแบบบ้านพักข้าราชการทหาร
ห้อง  : ห้องนั่งเล่นข้างล่าง } รูปโป๊ะโฆษณาเหล้าแปะที่ฝาบ้าน (ห้องนี้สำหรับนั่งเล่น) (จะนอนก็ได้) แต่ไม่ใช่นอนจนหลับสนิท
ห้องข้างล่างมีปืนพิงฝาไว้ ปืนแจกให้กับ อพปร.
บันไดไม้พาขึ้นไปข้างบน เมื่อถึงข้างบนเยื้องไปทางขวาก็จะเจอกับมุมพระเครื่อง ไม่ใช่ห้องพระแต่เป็นมุมเก็บพระ พระเยอะมาก (บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์)
กลิ่น : ธูป ,เทียนกำลังไหม้, กลิ่นเสื้อผ้าใส่แล้วที่ถอดทิ้งไว้พาดกับเชือกที่ดูเหมือนเป็นราวตากผ้า

“ขึ้นบันไดแล้วก็เลี้ยวขวาตรงมุมพระ”

เครื่องจักรที่โง่ที่สุด ซึ่งเรายัดเยียดชื่อให้มันว่า computer ถูกวางไว้บนเก้าอี้พับที่ซื้อมาจากตลาดนัด

สภาพเทคโนโลยี : จอ CRT, เม้าท์ลูกกลิ้งหลุด, คีย์บอร์ดปุ่มกระเด้งขึ้น
ปี ค.ศ. 1999 คอมพิวเตอร์ราคาถูกที่สุดเท่าไหร่ บวกอีกห้าร้อยบาทก็คือเทคโนโลยีชิ้นนี้

“คอมนี้ท่านได้แต่ใดมา”
“มันคือนวัตกรรมที่ก้าวข้าม Y2K มาอย่างสง่าผ่าเผย”

เขา : เป็นสามีชนิดตบตีภรรยา นัยตาหลุกหลิกไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น เขาคงผ่านเรื่องราวชกต่อยมาในวัยรุ่นบ้างแล้วขนาดปานกลาง คำพูดที่ทำฉลาดกว่าผู้อื่นดูเหมือนรู้ทำให้เขาไม่ฉลาด แต่เขาไม่ใช่คนเสียรู้คน

เวลา : เย็นใกล้ค่ำ

วิธีเดินทาง : มอเตอร์ไซด์ระบบออโต้ ดีกว่าปั่นจักรยานหน่อยนึง ดูเหมือนเท่ แต่บิดไม่ขึ้น
เธอ : ภรรยาแบบที่ไม่เคยรับฟัง และทำขี้อ้อนดูน่าหมั่นใส้ จึงไม่น่าประหลาดใจที่ถูกสามีทิ้งไปอย่างไม่ใยดี โดยสมนาคุณลูกชายไว้ให้เลี้ยง

“โจ..โจเข้าใจมั๊ย”
“เข้าใจป่าวโจ”
“รู้มั๊ยโจ ว่ายังไงมันก็ถึงพร้อมกัน”
“รู้ป่าว”

“เออ…รู้แล้ว แต่ไม่อยากพูดว่ะ”
(สามีอยากบอกภรรยาว่าช่วยแกล้งโง่หน่อยได้มั๊ย ฉันกำลังสนทนางานระดับชาติอยู่)
ไม่ต้องย้ำคำว่า “เข้าใจมั๊ย” มันดูเหมือนว่ายังไม่เข้าใจ และคุณกำลังยัดเยียดให้เข้าใจ

เปล่าเขาไม่ได้บอกภรรยา เพราะเดี๋ยวเธอก็เงียบไปเอง แกล้งอือ ออ ห่อหมกไปงั้นๆ

แน่นอนชีวิตคู่ของเขาทั้งสองไม่จำเป็นต้องเคลียร์
ต่างคนต่างเก็บขยักเอาไว้…ในใจ

ภายในคอมพิวเตอร์ เมื่อแกะฝาออกพบว่ามันไม่เคยโดนทำความสะอาด จิ้งจกคือสัตว์ชนิดที่ชอบซอกซอนหาหลืบและรู แล้วมันก็ทิ้งไข่ไว้บนนั้น ไม่ต้องกก สัตว์เลื้อยคลานพวกนี้เลือดเย็นมันจะกินเยื่อในแล้วคลานออกมาเหมือนแม่มันไซร้

“พ่อกูชื่อไอโอนอซอรัส แม่กูชื่อไลซาดคิงส์ ไข่ช่วยให้กูปลอดภัยและสวัสดีโลกมนุษย์”

แล้วลูกของพันธ์เลื้อยคลานก็ย่างเยื้องบน Transistor ไม่นานนักมันก็พบว่าโลกมนุษย์มีกลิ่นหอมเหมือนเนื้อย่าง ขณะที่ขาหน้าของไอ้ตัวดุ๊กดิ๊กคลานอยู่มันพบว่าท่อนล่างโดนผนึกติดกับเทคโนโลยีชั้นสูง

“เป็นอะไรหรือช่าง”
“บั๊ก”
“บัก”
“bug ไม่ใช่ buk”

“โจ เธออย่าทำเป็นรู้เลย โง่อย่างเธอจะทำอะไรได้ ซ่อมเองก็ไม่เป็น”
“ไปทำเรื่องของมึงเถอะ เดี๋ยวแตะกลิ้ง”

เธอกระเตงลูกที่กำลังนั่งกัดชามข้าวลงไปวางบนเบาะฟีโน่ แล้วขึ้นคร่อมบิดออกไป

“บั๊ก มันเป็นยังไง”
การสื่อสารกับชาวบ้านนำความยุ่งยากมาให้นายช่างพอสมควร

“หางมันเหมือนจิ้งจกนี่แหละ แต่หัวมันไปไกลแล้ว”
เขาไม่ได้เกรียน แต่มันจะบรรยายยังไงดี

“ช่าง ผมก็เรียนอิเล็กมานะ”

เมื่อสนทนากับคนอื่น เขาพบว่าเขาพูดสุภาพขึ้นอย่างประหลาดใจ สำเนียงส่อภาษา

“เสร็จงานแล้วเดี๋ยวเชิญคุณช่างรับประทานเบียร์กับผมสักขวดนะครับ”

เอ็กซ์คลูสซีฟ

ไม่นานนักภรรยาเขาก็กลับมาพร้อมฟีโน่แฮนด์สั่น แต๊กๆๆๆๆ
“ไปไหนมามึง”
“ลูกมันจะกินใส้กรอกเซเว่น”

เธอทิ้งลูกไว้ที่ห้องนั่งเล่น แล้วเดินไปคุยกับเพื่อนบ้าน ดูเหมือนเธอก็ตัดความรำคาญที่จะสนทนากับสามีเหมือนกัน

“พี่น่าจะเปลี่ยน M-O-U-S-E กับ K-E-Y-B-O-A-R-D ”
“ทำไมเหรอคุณช่าง หลายตังค์อะซิ”
“มันไม่ลื่น แบบลูกบอลใครไม่ใช้แล้ว”
“เอาน่าใช้ไปก่อน อันนี้อีฉิมมันโยนเล่นทุกวัน เดี๋ยวซื้ออันใหม่มันจะเสียอีก”
“แล้วเกมส์มันจะหายมั๊ย”
“ไม่หรอกเดี๋ยวโหลดเข้าใหม่ได้”

กลิ่นธูปที่จุดให้พระพุทธเจ้าแสบจมูกคน

“เสร็จแล้วครับ โคลนวินโดว์เอา แปบเดียว”
“อ๋อ โคลนเสร็จแล้วเหรอ ต้องโคลนทุกเดือนมั๊ย… แล้วบั๊กจะเกิดอีกมั๊ย”
“ผมไม่อยากให้พี่เสียตังค์บ่อย โคลนสามเดือนครั้งก็พอครับ” สันดานช่างชอบหมกเม็ดและบวกราคาไว้ในราคาของ ช่างคนนี้ก็เหมือนกัน เขาเป็นช่างได้สมบูรณ์แบบ ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่นิสัย

ทั้งคู่ลงมานั่งที่ห้องนั่งเล่น (กับพื้น)
หน้าประตูมีเด็กปั่นจักรยานซ้อนมาสองคนจอดพิงรถกับฝาบ้านดังโครม
“น้าหนึ่ง คอมเสร็จยัง จะเล่นเกมส์”
“เสร็จแล้ว ขึ้นไปเลย ชัวโมงละยี่สิบเว้ย”

เด็กสองคนถอดรองเท้าวิ่งขึ้นไปข้างบน
“เอ้ย.. อ๊อดลงมาก่อน เห็นแม่อีฉิมบ้างมั๊ย”
“ยืนคุยอยู่บ้านน้าจิต”
“ไปตามแม่อีฉิมให้กูหน่อย”
“ห้าบาท” เด็กยื่นมือมา
“เออ กูแถมให้สิบห้านาทีแล้วกัน”
เด็กชื่ออ๊อด วิ่งออกจากบ้านโดยไม่ใส่รองเท้า
สักพักภรรยาของเขาก็เดินเข้ามา

“จ่ายตังค์ช่างเค้าด้วย ถามดู กูไม่รู้ว่ากี่บาท แล้วมึงไปซื้อเบียร์ปากซอยให้กูขวด”
ภรรยาดึงกระเป๋าใส่เงินออกมาจากที่เหน็บไว้ตรงสะเอว แต่เธอเหลือบไปเห็นว่าลูกกำลังเอารองเท้ามากัด จึงกระชากมือลูกให้รองเท้าหล่น แล้วตีเปรี๊ยะเข้าไปที่มือ

“แฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ…”
เด็กร้องไห้จ้า
“มึงนี่ไม่ดูลูกเลย” เธอต่อว่าสามี
“เออ เมื่อกี้กูยุ่ง ไปๆ เอามันไปซื้อเบียร์ด้วย”

แม่อีฉิมกระดียดลูกขึ้นฟีโน่บิดออกไปปากซอยอีกรอบ

ผัวและเมียอย่างเขารักกันใจหาย

คำถาม :
๑. ช่างเข้าไปทำอะไรที่บ้านหลังนั้น ?
๒. ทำไมฟีโน่แฮนด์สั่น?
๓. ลูกเขาชื่ออะไร?
๔. สามีเดิมของหล่อนชื่ออะไร?
๕. BUG คืออะไร?

……………………………….

 

ปัญหาความจริงของเมบิลีน เมษายน 16, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 6:55 am

“กรุณา และ สตีฟ แบ่งอนุภาคในสถานะ EPR ระหว่างกันและกัน (หลังจากที่สร้างมาคนละคู่) โดยที่ยังไม่ได้ทำการวัดใดๆ หลังจากนั้นกรุณาก็ให้อนุภาค EPR ที่เธอได้รับจากสตีฟไปมีปฏิสัมพันธ์กับสถานะควอนตัมที่ยังที่ทราบสถานะ y และบอกผลการวัดให้กับสตีฟทางโทรศัพท์ธรรมดา เมื่อสตีฟทราบข้อมูลนี้ เขาก็สามารถทำการทดลองกับอนุภาค EPR ของเขา เพื่อที่จะสร้างสถานะควอนตัม y ที่ยังไม่ทราบค่าขึ้นมาใหม่”
การนิยามความหมายคือการล่อลวงให้เกิดอะไรสักอย่างขึ้นในช่องว่างของเวลา
อย่าพยายามทำความเข้าใจในทุกเรื่อง
ทันทีที่เมบิลีนทิ้งกระเป๋าเดินทางใบโตไว้เชิงบันใด เธอพบว่าแมงปอปีกบางตัวหนึ่งบินชนกำแพงสีขาวนั้น และเกาะอยู่ที่กำแพงข้างบันใด เธอหยิบ EPR ที่พบติดตัวตลอดเวลาขึ้นมาถ่ายรูปแมงปอตัวนั้น
“แช๊ะ…แช๊ะ…แช๊ะ…”
เสียงกล้องถ่ายรูปในระบบดิจิตัลจริงๆ ไม่ได้ดัง แช๊ะ… แบบนี้
ภาพเก็บได้ด้วย Android โดยไม่จำเป็นต้องมีเสียงอะไรออกมาก เสียงปรุงแต่งว่าเป็นชัตเตอร์กล้องตั้งได้ตามใจเราปรารถนา มันไม่ใช่ความจริงเหมือนที่ม่านเหล็กสองชิ้นสับกันแบบกล้องโบราณไลก้า
คอนเสริทเลดี้ กาก้า เรียกเหงื่อของเมบิลีนเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว เที่ยวบินโลคอสจากอุบลเข้ากรุงเทพเมโทรโปลีท ทำเอาเธอแทบไม่ทันตารางเวลา นักแสดงแทนตัวจริงอย่างเธอต้องรักษาเวลาอย่างเข้มงวด แม้แต่การปรากฏตัวในฉากต่างๆ แค่ไม่กี่วินาที มายากลโดนเรียกใช้เพื่อเรียกความสำราญจากผู้ชมหน้าฉากเวทีนั้น เราต้องแอบซ่อนความจริงไว้เพื่อให้ฝูงชนเหล่านั้นสนุกกับสิ่งจอมปลอม เลดี้กาก้าตัวปลอมเอามือคว้าขนตาที่ร่วงลงพื้นได้ทัน และรูปแมงปอที่โคลสอัพแล้วก็เห็นชัดไม่เว้นลายเส้นบนปีกโปร่งแสงนั้น เธอขยำขนตาปลอมที่ยาวเหมือนขนตาควายแล้วขยุกใส่ชายกางเกง
EPR โดนเปลี่ยนโหมดเป็น Line App
“ถึงบ้าน หรือยัง”
“save home แล้วบ่”
“หลบเริน แล้วเหอ”
“ปิ๊กบ้านแล้วน้อง…..”
หลายเครือข่ายเที่ยวข้องแวะจะถามคนสวยอย่างเธอ ให้ข้ามความรำคาญด้วยมิตรภาพในภายภาคหน้า ความไม่ต้องการอะไรทำให้การพัฒนาความสัมพันธ์ก่อตัวจากดีเปรสชั่นเป็นโซนร้อน
“แล้วแต่พี่ค่ะ”
“จะนอนแล้ว”
“เหนื่อยยยย ม๊ากกกก”


บาง Connection ถูกยกระดับจากสถานะ z เป็น y อย่างเช่นตั้ม
การผนึกแรงควานหาสำหรับตั้มเพื่อจะได้สถานะ y ใช้เวลาสามสี่ราตรีในอารมย์ของรีเทนซี่และไวท์เลเบิ้ล
แรงควานตั้ม y ใช่ว่าสถานะนี้จะจีรัง เมื่อพร่องน้ำเลี้ยง อย่างน้อยก็ค่าคอนเนค เพื่อตอบกลับแบบ 24 x 7
ทุกอย่างออนไลน์ได้เหมือนเกมส์ที่ต้องวิ่งเติมเลเวลล์ ผลของการวัดค่าทำให้เข้าถึงเมบิลีนได้ในระดับที่ต่างกัน
บันใดแค่ไม่กี่ขั้นจะถึงเล่าเต้ง แต่เมบิลีนไม่สามารถผละจากแมงปอตัวน้อยได้ สาตาเธอพยายามหาความหมายในลวดลายของปีกแมงปอตัวนั้น ดึกขนาดนี้เธอบินเข้ามาทางไหน จะเหนื่อยเหมือนฉันมั๊ย ฉันไม่สามารถปรากฎตัวตนที่เป็นจริงให้ใครทราบได้ เหมือนแมงปอเช่นเธอที่ต้องบินมายามวิกาลกระนั้นหรือ
บินจากไปเสียทีฉันจะได้รีบนอน เพื่อพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนทันในคาบเช้า
เมบิลีนพยายามเอานิ้วจิ้มเพื่อไล่มันไปจากความคิด
จากที่เคยบินมันแข็งเหมือนถูกสตาปปป
เธอนอนหลับ หรือเธอตายแล้ว ???

~~~~~

 

พฤติกรรมของยุงที่ติดอยู่ในรถ มีนาคม 25, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 5:57 pm

รูปภาพ

เกือบทั้งหมดของยุงที่คุณเห็นว่าบินอยู่คือตัวเมีย
ถ้าเป็นคนก็คงจะวิ่งกระหืดหระหอบหนีตีนของตัวเองอยู่อย่างลุกลี้ลุกลน
ปีกบางๆ ของเธอกระพือไปสุดแรงเหมือนการลอยอยู่กับที่ ไร้ค่าในจักรวาล
ดั่งใบไม้เล็กที่ลอยอยู่บนผิวริ้วคลื่น ของแม่น้ำโขง ไม่รู้เมื่อไหร่จะกระทบฝั่ง
โอ้ธุลีฝุ่นที่ถูกลมหัวกุดพัดลอยสูงขึ้นไป

เธอต้องการทิศทาง
ยุงตัวหนึ่งกระพือปีกอย่างบ้าคลั่งในบ่ายของอากาศร้อนที่กักอยู่ในรถ
อย่าถามว่าเธอเข้ามาได้อย่างไร มันซับซ้อน ในรถใครมีมุ้งเหรอ
คุณต้องการช่วยเหลือเธอให้หลุดพ้นซิท่า สุภาพบุรุษผู้ใจบุญ
“โอ้ซาร่า…วันนี้เป็นวันพระนะ ผมไม่อยากเริ่มบาปก่อนที่จะเหยียบคันเร่ง แม้แต่มดถ้าผมเห็นก็คงต้องเบรค”
ผมกำลังจะปิดยอดขายครั้งสำคัญ อย่าให้เริ่มอะไรที่ไม่สะเด็ดน้ำ

มันก็แค่ยุงตัวหนึ่งน่า
ลดกระจกลงสุด แล้วเอามือกวักเธอออกไป
แต่เหมือนว่ายิ่งเราพยายามจะช่วยให้หลุดพ้น เธอรังแต่จะหนีจากความช่วยเหลือที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน
หน้าต่างก็ออกจะกว้างทำไมไม่ออกไปจากที่นี่ซะ
ปีกบางๆ ยังตะพุ้ยลมเพื่อดันตัวไปข้างหน้า หนีง่ามมือที่กำลังจะจับได้อยู่แล้วเชียว
เหมือนมีม่านรังสีเปล่งออกจากรอบนิ้วผลักเธอออกไปในรัศมีที่เท่ากันให้กระเด็นออกจากอุ้งมือแห่งความหวังดี

เครื่องยนต์ของรถทำงานและแอร์คอนดิชั่นก็เริ่มผลักอากาศเย็นเข้ามาตามช่อง
เธอเป็นสัตว์เลือดเย็นที่ไม่ชอบความเย็น จึงต้องเหนื่อยกับการหนีกระแสลมแห่งความสบาย
เอาละธุรกิจไม่สามารถรอการสูบเสียเวลา แม้เพียงเล็กน้อย
ระบบกดปุ่มแช่ไว้ ทำให้กระจกเลือนขึ้นหรือลง ตอนนี้มันเลื่อนขึ้นเพื่อกั้นความเป็นส่วนตัวไว้ด้วยฟิล์มกรองแสงระดับเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์
แล้วเธอก็บินนวยนาดมาข้างหน้าของคุณซะอย่างนั้น วนเวียนอยู่ตรงนั้น
เหมือนคำจากปากของสาววัยกำดัดที่เย้าคุณว่า “พี่เป็นตุ๊ดเหรอ”
คราวนี้คุณต้องตัดสินใจว่าจะตัดสินใจเบ็ดเสร็จขั้นสุดท้ายอย่างไร
คุณจะเอาอย่างไรดีกับยุงตัวหนึ่งที่ติดอยู่ในรถของบ่ายวันนั้น%%

 

~~~~~

 

 

ตามหาหนังสือดนตรีดีๆ สักเล่ม : (ตอน๑ : The Queiet Storm พายุเงียบ) มีนาคม 18, 2012

Filed under: Uncategorized — sector13 @ 5:06 am

รูปภาพ

 

ด้วยความเป็นหนอนของเรา

และด้วยความเป็นคนชื่นชอบในเสียง และสรรพเสียง

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เราจึงต้อง “ไปหาเสียง” ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม

นาน มาแล้วที่ไม่ใคร่ได้ซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับดนตรี เนื่องจากมีสื่ออื่นๆ เข้ามาแทรกช่วงจังหวะของชีวิต ทั้ง youtube, facebook นี่ จึงทำให้สื่อที่เป็นหนังสือค่อนข้างหาอ่านยาก

รูปภาพ

วันนี้จึงเดินเข้าร้านหนังสือเสียที เพื่อจะหาซื้อนิตยสารที่เกี่ยวกับดนตรี ของสำนักพิมพ์ในประเทศไทย ว่าไปถึงไหนกันแล้ว

ผลก็คือว่า มีน้อยหัวเหลือเกิน มันมีน้อยมากเมื่อเทียบกับอะไรที่เกี่ยวกับความสวยงามและแฟชั่น

อาจเป็นได้ว่า การผลิตหนังสือที่เกี่ยวกับดนตรีนั้นทำยาก และขายยาก หรือขายไม่ออก

จึง หาอ่านยากเหลือเกิน ที่เช็คดูมีอยู่สามสี่ปก จับพลิกๆ ดูซื้อกลับมาเล่มนึง ” MUSIC EXPRESS” เขียนเรื่องราวทั้งเล่มเกี่ยวกับวง LINKIN PARK

รูปภาพ

สงสัยอยู่เหมือนกันว่าจะขายได้กี่เล่ม

อาจจะด้วย text เยอะไปหรือเปล่าจึงต้องหาคนที่รักจะอ่านจริงๆ จึงจะซื้อ

นิตยสารส่วนใหญ่จึงเน้น Graphic สวยงามมาก่อนเนื้อหา

เราอาจจะเห็นหนังสือหัวปกและเนื้อหาภาษาไทย แต่อ่านแล้วไม่เข้าใจอะไรเลย

เนื่องด้วยว่าใช้โปรแกรมแปลจากนิตยสารนอกมาทั้งดุ้น โดยไม่ขัดเกลาอะไรเลย

แต่ที่เขียนบทนี้จั่วหัวไว้ว่า “ตามหาหนังสือดนตรีดีๆ สักเล่ม ฯ”

จิตใจแห้งเหี่ยวเหลือเกินที่ตามหาไม่ค่อยเจอ

และเข้าใจคนผลิตสื่อว่ามันขายไม่ได้

เอาเป็นว่าขายสู้ iPhone ไม่ได้

ไม่ใช่เราจะถวิลหายุคที่กระดาษรุ่งเรืองและสื่อสิ่งพิมพ์รุ่งโรจน์ในอดีต

แต่การสร้างมันออกมาเป็นสื่อที่เกี่ยวกับสายดนตรีนี้มันยาก

…..

กลับมาที่บ้าน มาค้นดูตู้หนังสืออีกที

นี่เราบ้าเจียดเงินค่าขนมไปโรงเรียน และค่าข้าวซื้ออะไรมา

The Quiet Storm

พายุเงียบ

นิตยสารที่เมื่อวางบนแผงแล้วจะเกทับเล่มอื่นทั้งหมด เพราะขนาดของเขาใหญ่กว่านิยสารทั่วไป

แม้ว่าราคาแพงกว่าค่าอาหาร แต่มันคืออาหารสมองที่เราจำเป็นต้อง feed มันเข้าไป

เราไม่ยอมที่จะพลาดเล่มไหน และเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จะวางแผง

มันเป็นความสุขที่ได้เข้าถึงผ่านตัวหนังสือ

คนที่เล่นกีต้าร์ต้องโหยหาทางของคอร์ส และเสียงของตัวเองที่เกิดจากนิ้วขยี้สาย

เราต้องค้นพบเสียงของเราเอง เพื่อกลบความเงียบที่มีอยู่

ในขณะเรากำลังนอนป่วยที่โรงพยาบาล

เราบอกแม่ด้วยเสียงแผ่วๆ ว่า “เอากีต้าร์มาให้ผมเถิด”

….

 

รูปภาพ

ความ ห้าวหาญของกองบรรณาธิการที่จะผลิตหนังสือเล่มนี้มาให้เราได้หล่อเลี้ยง วิญญาณเพื่อจะได้ไม่เสียสมาธิไปกับสิ่งเร้าอื่นที่แทรกเข้ามา ทั้งยาเสพติด หรือผู้หญิง หรือการตีรันฟันแทง

The Quiet Storm เป็นพี่เลี้ยงเราตอนวัยรุ่น

..

หันมาดูพี่ที่จะเลี้ยงวิญญาณห้าวของเลือดใหม่ที่กำลังสูบฉีด

ด้วยการตามหาสื่อที่พอจะเป็นสารัตถะ ได้สักเล่ม

เพื่อจะจุดไฟให้ลามออกไป

หายากตามที่กล่าว

….

ผลที่ตามมาคือ ทำอย่างไร?

อาจจะต้องทำเองมั้ง หรือกระไร

เพื่อให้เกิดทาง เราอาจจะต้องถางป่าที่รกชัฏนั้น

The Quiet Storm ได้ทำสิ่งนั้นแล้ว

รูปภาพ

 

 

~~~